Dit weblog is gestopt. Graag verwijs ik u door naar mijn nieuwe weblog: http://www.renskejonkman.nl/ 

Meteen nadat ik werd gebeld met de mededeling dat er een heel kleine kans bestond dat ik misschien alsnog naar het boekenbal mocht vertrok ik naar de kapper, want je wilt toch dat je haar goed zit tijdens zox92n gelegenheid. Maar toen ik in de kappersstoel zat werd ik opnieuw gebeld en ik zei tegen de kapster x91ik moet hem opnemen, misschien is het belangrijkx92 en met mijn zwarte plastic cape om schuifelde ik van mijn stoel naar de kapstok waar ik mijn mobiel uit mijn jaszak viste en het bericht afluisterde van redacteur P. met de mededeling dat er een vrij grote kans bestond dat ik alsnog niet naar het boekenbal mocht. Het liefst was ik op dat moment meteen vertrokken. Tot aan het einde van de avond bleef ik achter mijn computer werken, met mooi haar en tegenzin. Misschien daarom nam ik mijn telefoon niet op toen hij voor de zoveelste keer overging, en ik werkte verder aan een alinea waarin ik wat vertraging wilde inbrengen, wat niet lukte, maar toen dat beltoontje bleef aandringen nam ik gexefrriteerd op waarna ik hoorde dat ik alsnog naar het boekenbal mocht. Aan mijn haar hoefde ik niet veel meer te doen dus ik trok een mooi zwart cocktailjurkje uit de kast, en een panty onderuit de bak, en een riem die ik nog ergens had liggen, waar waren mijn hakken, en nadat ik mijn hakken vanonder de stofzuiger vandaan had getrokken kon ik gaan. Het was een heel leuke avond. Overal in het gebouw lag prachtig rood tapijt waarin mijn hoge hakken zacht wegzakten en er waren camerax92s die ik geraffineerd ontweek omdat mij dit was geadviseerd. Ik ontmoette een paar schrijvers die ik adoreerde. Ik declameerde een gedicht voor een dichter die dat gedicht zelf had geschreven. Ik danste op mijn pantykousen op de ruwe houten vloer van het podium. Ik piste samen met een schrijver in het Gartmanplantsoen, gehurkt naast een bankje en met mijn rok hoog opgetrokken. Pas tegen de ochtend fietste ik in mijn eentje naar huis, en niet achterop de bagagedrager bij een andere schrijver, want dat had ik al een keer eerder gedaan. 

Omdat redacteur P. mij had verzekerd dat het niet zoveel voorstelde, was ik er al vanaf het begin niet echt gerust op geweest. Twintig man aan de ronde tafel, wat vertegenwoordigers, een fragment voorlezen en een paar vragen beantwoorden, prima te doen; dagenlang borrelden die woorden op de meest onverwachte momenten bij me op, als een irritante hik waar je maar niet vanaf komt. In de dagen die volgden begon ik mij te verdiepen in allerlei varianten aan vragen die ik kon verwachten, en wanneer geliefde L. x92s avonds moe van zijn werk thuiskwam dan nestelde ik me in onze Chesterfieldstoel en zei: x91Vraag me eens naar mijn literaire inspiratiebronnenx92.  Op de dag van de presentatie was ik geradbraakt. De trap omhoog naar de spiegelzaal was zenuwslopend. Jammer genoeg ging alles precies zoals redacteur P. mij had voorspeld: twintig man aan de ronde tafel, wat vertegenwoordigers, een fragment voorlezen en een paar vragen beantwoorden, prima te doen. Terwijl ik na afloop haastig een glas melk leegdronk en in de zomercatalogus mijn boek zag staan, dacht ik intussen aan al die vragen die niet aan bod waren gekomen. Hoezo wilde niemand weten wat de belangrijkste motieven in mijn boek waren? Of wat ik met mijn verhaal inzichtelijk wilde maken? En wat te denken van al die verschillende doelgroepen die ik probeerde aan te spreken? Gelukkig mocht ik de volgende dag weer terugkomen in dezelfde spiegelzaal, deze keer voor een boekpresentatie van mijn uitgever, en wie weet kon ik ook nog wat vragen beantwoorden. Maar zoals altijd introduceerde redacteur P. mij aan iemand x91uit het vakx92 die ik moest leren kennen, ditmaal een recensente van De Volkskrant. Ik wist niet wat ik tegen haar moest zeggen. x91Spreek je vaak met debutanten?x92 vroeg ik ten slotte. x91Nee,x92 zei ze, x91die zijn allemaal bang voor mij.x92 Ik knikte alleen maar.

Vijf flesjes bier vielen om over de houten zoldervloer.

Ik koos het woord x91gesjochtenx92 tijdens het woordenboekspel. Van de zes betekenissen was x91bargoens; geruxefneerd, doodarmx92 de juiste.

Een vriend viel op de bank in slaap. Hij zei dat er iets met de buurvrouw was.

Op de pont naar Amsterdam-Noord stond een jongen met een boodschappenwagen vol karton. Een meisje was als tijger geschminkt. Ze werd gefilmd. Ze huilde en huilde en huilde tot er niks meer van haar make-up over was.

Aan mijn eigen sterfelijkheid gedacht.

We vroegen de vriend wat er met de buurvrouw was.

Ik keek naar de treinen die Amsterdam uitreden en probeerde te raden welke mensen in de trein mij konden zien en welke niet.

Een vriendin – arts in opleiding – staarde naar de gespannen ader op de arm van een vriend en zei dat ze niets liever wilde dan een infuus erin prikken. Daarna lieten we allemaal omstebeurt onze aders zien en de vriendin zei telkens welke ader ze wel of niet goed genoeg vond om een infuus in te prikken.

Voor de vijf omgevallen flesjes bier werd vijf keer een dweil gehaald.

Vijf keer door iemand anders.

Het boek Norwegian Wood van Murakami uitgelezen. De laatste zin was: x91Vanaf een plek die nergens was, had ik nog altijd Midori aan de lijn.x92

Van tevoren had ik al een reispilletje genomen want ik wist wel weer hoe dat zou gaan. Ik had een mooie plek bij het raam, op de invalidenplek, en de reis van Amsterdam Centraal tot aan Graft de Rijp zou precies vijfenvijftig minuten duren, want dat had ik ook al van tevoren uitgezocht. Ik staarde uit het raam en zag hoe de huizen alsmaar kleiner werden en steeds minder verdiepingen telden, tot er niets meer van overbleef dan wat omgeploegde akkers. De zon brak door, maar nooit voor heel lang. Het dakraam klepperde door de wind en op het kanaal stonden golven zoals je die alleen op open zee ziet. De bus stopte overal. Ook op plekken waar je dat eigenlijk helemaal niet zou verwachten. Midden in een weiland. Bij de pont. Op een industrieterrein. Naast een bowlingcentrum. Een vrouw stond in haar eentje aan de rand van het kanaal te wachten. x91Ze hadden de busbaan gesloten dus ik dacht effe dat u hier niet zou stoppen,x92 zei ze tijdens het instappen. Ze bleef naast de chauffeur staan, misschien in de hoop dat hij een gesprek met haar zou aangaan. Pas na tien minuten zocht ze een eigen plek, schuin achter ons, bij de jongens van de theaterschool. De lelijkste halte was in Purmerend, aan de rand van zox92n jaren zeventig wijk waar een wipkip stond verscholen tussen de kale bomen. Maar bijna al die haltes in Purmerend waren niet om aan te zien. Over mijn reispilletje was ik heel tevreden.

Over een paar maanden moet het boek klaar zijn. De laatste weken lig ik steeds vaker wakker. Dan staar ik in het donker naar het plafond terwijl de stadsgeluiden door het kleine slaapkamerraampje naar binnen komen x96 de tram, de stationair draaiende taxix92s, lijn achttien -  en ik de overgang van de ene alinea naar de andere bedenk. Ik heb ook zox92n klein notitieblokje naast mijn bed liggen voor het geval er een zin in mijn hoofd schiet die ik niet mag vergeten, maar soms ligt dat boekje niet naast mijn bed maar op mijn bureau en dan moet ik hem gaan halen, op mijn blote voeten over die koude laminaatvloer. Soms verwerp ik die zin dan alsnog, ergens halverwege tussen mijn bed en bureau. Mensen vragen me geregeld hoe dat nou is, om een boek te schrijven, en meestal zeg ik dat ik dit het liefste doe van alles op de wereld, dat er een droom voor mij is uitgekomen. Natuurlijk is dat gelogen, maar je moet de mensen geven waar ze om vragen, en altijd de verkoopcijfers in het achterhoofd houden. Op de boerderij zei laatst iemand dat hij het zich niet kon voorstellen dat je de hele dag met xe9xe9n tekst bezig kon zijn, en ik lachte daarom, maar ik dacht precies hetzelfde. Het is moeilijk om jezelf serieus te blijven nemen, zeker als je de hele dag in je eentje zit en ook nog al die ideexebn en symboliek en thematiek uit jezelf moet halen.  Als geliefde L. x92s avonds van zijn werk thuis komt dan lig ik meestal gekruld in foetushouding op de bank en zeg helemaal niks meer, dan heb ik het helemaal met mijzelf gehad, zo vermoeiend is het. Alleen bij borrels leef ik nog op. Bij xe9xe9n van die laatste borrels zei een vriend: x91Oh, maar ik hou helemaal niet van lezen.x92 Daarna vroeg hij of er misschien een luisterboek van mijn boek kwam. 

Volgens zeggen was het blue monday, en met de buren hadden we een VVE-vergadering waar ik nogal tegenop zag, want de vorige keer was ook niet echt gezellig verlopen. Nadat we alle lekkages en vochtplekken en schilderwerkzaamheden en glazenwassers hadden besproken, stond ik op van tafel en liep naar het raam. Ik staarde naar de straat onder mij. Het was dezelfde straat als waar ik elke dag vanuit mijn eigen huis op uitkeek, maar nu vanaf twee verdiepingen hoger gezien. Ik vond het een gek gezicht, alsof de straat ineens tien meter de grond was ingezakt, en de mensen veel kleiner waren geworden, de lantaarnpalen gaven nog amper licht en fietsers cirkelden over een weg die veel te lang was. Voor het eerst kon ik ver voorbij het huis op de hoek van de Clerqstraat kijken. Ik dacht altijd dat mijn uitzicht onveranderlijk was, zoals meningen onveranderlijk kunnen zijn of de structuur van je huid. Nu zag ik mijzelf weer terug, maar tegen een andere achtergrond.

Met de recensent besprak ik het giletje van mijn vriend, met mijn uitgever de stof van mijn broekpak en met de schrijver vreemdgaan in het algemeen, en op die manier betrad ik dus redelijk kalm en bedeesd die literaire slangenkuil, zoals mijn goede vriend J. de wereld der boeken noemt. Eerder op de avond was het moeilijker geweest. In een moordend tempo had redacteur P. mij voorgesteld aan die van de verkoop en die van de publiciteit en die van de marketing en ken je die al, waardoor ik van de zenuwen mijn wijn in ongeveer hetzelfde tempo leegdronk en de enige naam die ik kon onthouden die van mijzelf was geweest. Ondertussen ving ik flarden van gesprekken op van iemand die zei x91binnen drie weken lag dat boek al in de ramsjx92 of x91volgens mij begeven wij hier ons hier alweer in een metadiscussiex92. Meteen bij het luiden van de bel van het buffet vluchtte ik weg. Ik bediende mijzelf vorstelijk van krokante falafel, ruime scheppen couscous, glimmende tomaten-kikkererwt salade en stevige ronde lappen parmaham. Aan een klein tafeltje in een verlaten ruimte at ik mijn bord leeg. x91Alles is op,x92 zei redacteur P. nog geen kwartier later. Op zijn bord lag een halve eetlepel couscous en de korst van mijn parmaham. x91Het is elk jaar hetzelfde,x92 zei hij ook. Traag liepen we samen naar buiten. Op de stoep voor het gebouw stonden al die schrijvers in de miezerregen te roken en te drinken en ze waren allemaal al zo dronken dat we gewoon weer over normale dingen konden praten. Om half vier x92s nachts werd ik door zox92n schrijver achterop de bagagedrager naar huis gebracht. Ik wees hem aan waar mijn kapper zat.

Meteen na het ontbijt liepen we over het land, de hond hinkend voor ons uit, en de lucht hing zo ongeveer bevroren boven ons. Er klonk hoefgeklater vanuit de Dorpsstraat. Ik liep door tot aan de slootkant en trapte met de hak van mijn schoen op het ijs om te voelen of het al stevig genoeg was. Toen ik opkeek kwam een paard haastig voorbij gedraafd. Hij tilde zijn hoeven hoog op, alsof hij het vreselijk heet onder de voeten had. Een meisje in een rode bodywarmer en een touw in haar hand kwam achter het beest aan en pas toen ze hem riep bleef hij briesend stilstaan. Hij schraapte met zijn hoef over het asfalt. Telkens als zij haar hand naar hem uitstak liep hij een paar passen achteruit. De hond blafte naar het paard. Als een aanmoediging misschien, maar dat kon ik ook verkeerd begrepen hebben. Het paard vluchtte weg.
Dat was Kerst.
Om twaalf uur stak iemand een houten kunstwerk in de fik, de vlammen schoten omhoog, en ik bleef er maar naar kijken, naar die kleine vuurvonkjes die door de lucht cirkelden, alsof ze niet goed wisten of ze nu moesten stijgen of landen. Iemand vroeg of ik champagne wilde. We liepen door naar de nomadentent waar zigeunermuziek werd gedraaid. Ik ontmoette een vrouwelijke boswachter van het Amsterdamse bos. Cathy. x91Als je me in mijn groene karretje door het bos ziet rijden moet je wel gedag zeggen hoor!x92 zei ze en gaf me een klap op mijn schouder. Daarna ontmoette ik een boomverzorger. Hij droeg een geruite broek met heel wijde pijpen. Ik stelde hem voor aan Cathy. Ze wisselden telefoonnummers uit.
Dat was oud en nieuw.
Alle films hadden we al gezien, dus ik trok een familiefilmpje uit de kast die mijn vader van een cassetteband op een dvd had overgenomen. De kwaliteit was nog niet eens zo heel erg slecht. Er waren lange shots van doodstille dorpen in Spanje. Of van iemand die het zwembad indook en er weer uitliep en er weer indook en er weer uitliep. Dat ging vrij lang door. Ik zag mijzelf als tienjarige. Ik had lang golvend haar tot op mijn billen en speelde schooljuf. x91In de hoek staan,x92 riep ik tegen mijn neefje van drie, x91en armen over elkaar.x92 Toen hij de hoek wilde uitlopen, duwde ik hem weer terug en drukte zijn armen over elkaar. Ik bleef maar naar die tv staren, naar mijzelf, naar degene die ik dus in werkelijkheid was. Ik zette de tv uit.
Dat was het begin van een nieuw jaar.

Ik wilde hem vertellen dat ik de drie jaar geleden de Bannetocht in Jisp had geschaatst, dat ik tweede was geworden in de halve finale schoolschaatsen, dat ik na het behalen van al mijn schaatsdiplomax92s wedstrijdschaatsen had overwogen, maar ik kon niet meer doen dan naast hem staan en wachten tot we de kroeg binnen mochten.

Toen Mark Tuitert aan het begin van de avond de bar binnenliep had ik hem onmiddellijk herkend. Volgens mijn moeder heb ik een zwak voor bekende Nederlanders. Drie bier en xe9xe9n cola had ik gekocht.
'Hij is getrouwd hoor,x92 zei zijn beste vriend die een slok van zijn cola nam.
x91Ik kijk alleen maar,x92 beet ik hem toe.
Een meisje met lang blond haar kwam langs Mark gelopen. Ze streek met haar hand door zijn haar. x91Ik vind jou zox92n leuke jongen.x92
Het enige wat ik voelde was jaloezie.

De portier opende de deur om een paar mensen naar buiten te laten.
x91De tent is gesloten,x92 schreeuwde hij, x91het zit hier stampvol.x92
Ik probeerde mijzelf langs de deur te wringen. x91Maar hij heeft goud gewonnen op de Olympische Spelen.x92 Ik wees naar Mark.
x91Kan me geen moer schelen,x92 zei de portier en knalde de deur voor onze neus dicht.
Dronken studenten liepen langs en riepen x91markiemarkiemarkx92 en aaiden hem door zijn haar en al die tijd bleef ik maar naast hem staan. Ik moest markiemarkiemark beschermen.