Omdat ik er geen andere plek voor kon vinden had ik het contract van mijn debuutroman in de binnenzak van mijn leren jas gestoken. Eerder die avond had ik aan de keukentafel mijn handtekening onder het contract gezet. Ik vroeg nog aan geliefde L.: x91Wil je zien hoe ik er een handtekening onder zet?x92 Maar hij zag het niet omdat hij de pannen in de keuken stond op te stapelen. Je kunt wel blijven dromen over de dingen maar uiteindelijk gaat toch alles anders dan je had verwacht.

Terwijl we in een geleende auto naar Rotterdam reden x96 op weg naar een boekpresentatie van Ernest van der Kwast en waar ik het contract aan mijn redacteur P. zou overhandigen – dacht ik terug aan mijn eerste bezoek aan uitgeverij Nijgh & Van Ditmar. Het was een zonnige dag geweest en we dronken koffie terwijl op de tegenoverliggende gracht plezierjachten voorbij dreven. We spraken over de toekomst. Redacteur P. vroeg: x91Je bent toch bezig met een roman?x92

x91Niet dat ik weet,x92 zei ik. En meteen daar achteraan: x91Maar ik heb wel plannen in die richting.x92

Nadat we onze koffie hadden opgedronken mocht ik mee naar de kelder van het statige grachtenpand waar honderden boeken lagen opgeslagen.

x91Hier, neem maar mee,x92 zei P. en hij drukte een stapel boeken in mijn handen.

Vanaf dat moment wist ik dat ik bij deze uitgeverij wilde blijven.

Eenmaal in Rotterdam bracht redacteur P. ons grote glazen wijn omdat hij dat nu eenmaal altijd doet. Daarom wil geliefde L. ook dat ik bij deze uitgeverij blijf. Om de wijn.

Ik nam een slok en zei: x91Oh ja, ik heb het contract nog mee,x92 en ik frommelde het contract uit de binnenzak van mijn leren jas. Daarop nam P. het van mij aan en schoof het onmiddellijk in de binnenzak van zijn jas. x91Voordat ze je straks nog wegkapen,x92 voegde hij er lachend aan toe. De uitgever, die aan een kleine ronde tafel zat en hoofdschuddend toekeek, zei: x91Wat gaat het er allemaal weer ordinair aan toe.x92

Vanaf dat moment was er niets wat ik liever wilde, dan bij deze uitgeverij te blijven.